Lekcja 8 - Nowy Testament - Listy Pawła cz.1

List św. Pawła do Rzymian

Nazwa: najstarszy manuskrypt nazywa tę księgę "Do Rzymian". Nazwa występująca we współczesnych przekładach jest wynikiem późniejszych zmian.
 
Autor: ap. Paweł. Autorstwo tej księgi nie było poważnie kwestionowane, a raczej potwierdzane przez ojców Kościoła. Również styl i język listu wskazuje na Pawła.
 
Czas powstania: przypuszczalnie w 58 r.n.e. w Koryncie za czasów cesarza Nerona.
 
Adresat: zbór rzymski.

Treść:
     "Myślą przewodnią Listu do Rzymian jest powszechny stan grzechowy ludzkości i powszechne miłosierdzie Boże, prowadzące człowieka na drogę życia, na której może otrzymać nie tylko przebaczenie, ale także uświęcenie charakteru. Drogą tą jest wiara w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który umarł, zmartwychwstał i wniebowstąpił oraz oręduje tam za nami." ("Wstęp do Pisma Świętego", Zachariasz Łyko, "Znaki Czasu" Warszawa 1987r., s.545)
    W pierwszych rozdziałach Paweł przedstawia nam ewangelię zbawienia. Dalej wskazuje nam jak ją stosować do różnych zagadnień życia, mając na myśli naszą egzystencje i życie wyznawców Kościoła. Porusza on takie kwestie teologiczne jak:
  • stworzenie wszystkiego i upadek ludzkości
  • znaczenie chrztu
  • Boże synostwo wybranych
  • odrzucenie Żydów
  • doniosłość przykazań miłości
  • moralne i społeczne aspekty życia
  • uniwersalizm w sprawach wiary
  • powaga czynów i bliskość powrotu Jezusa
    Apostoł Paweł dużo pisze o sprawiedliwości Bożej i usprawiedliwieniu. Stwierdza, że wszyscy zgrzeszyliśmy (Rzym 3,23) i zasługujemy na karę - potępienie. Sami od siebie nie możemy czynić woli Bożej, lecz potrzebujemy do tego Jego miłosierdzia i pomocy.

    Kolejnym zagadnieniem jakie porusza w tym liście jest prawo Boże. Paweł chce przedstawić czytelnikowi prawo Boże we właściwym świetle i wskazać jego rolę w życiu chrześcijanina. Zwraca uwagę na fakt, iż formalne przestrzeganie prawa nie zbawia człowieka i może prowadzić do samousprawiedliwienia, a w końcowym efekcie do odrzucenia Zbawiciela. Bóg od człowieka oczekuje wiary, która będzie zakrywać grzech i da siłę do życia zgodnego z Jego wolą.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       Pozdrowienie (1,1-7)
       Osobiste wyjaśnienia (1,8 - 15)

    I. Zagadnienia doktrynalne (1,16 - 11,36)
       1. Prawda o usprawiedliwieniu przez wiarę (1,16 - 5,21)
       2. Prawo życia i śmierci (6,1 - 8,39)
       3. Uprzywilejowane stanowisko Izraela (9,1 - 11,36)

    II. Praktyczne zastosowanie zasady o usprawiedliwieniu z wiary (12,1 - 15,13)
       1. Chrześcijańskie poświęcenie (12,1.2)
       2. Chrześcijanin jako członek Kościoła (12,3-8)
       3. Stosunek chrześcijanina do bliźnich (12,9-21)
       4. Stosunek Chrześcijanina do władz świeckich (13,1-7)
       5. Chrześcijański dług wdzięczności (13,8-10)
       6. Bliskość powtórnego przyjścia Chrystusa (13,11-14)
       7. Potrzeba wzajemnej wielkoduszności (14,1 - 15,13)

    III. Uwagi dodatkowe (15,14 - 16,23)
       1. Wyjaśnienie motywów listu (15,14-33)
       2. Życzenia (16,1-16)
       3. Ostrzeżenie przed fałszywymi nauczycielami (16,17-20)
       4. Pozdrowienie od towarzyszy i znajomych (16,21-23)

    Zakończenie
       1. Życzenie łaski Bożej (16,24)
       2. Formuła głosząca chwałę Boga

Pierwszy List św. Pawła do Koryntian

Nazwa: w papirusie Chester Beatty, najstarszym manuskrypcie (ok. III w.n.e) nazwa ta po grecku brzmi "Pros Korinthious A" czyli "Pierwszy list do Koryntian". Nazwa "Pierwszy List św. Pawła do Koryntian" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: apostoł Paweł. Jego autorstwo nie jest powszechnie krytykowane.
 
Czas i miejsce napisania: w Efezie (1Kor 16,8), na wiosnę 57 r.n.e., w tym miejscu apostoł przebywał 3 lata (Dz. Ap 20,31) podczas swojej trzeciej podróży misyjnej.

Treść:
    Na treść listu składa się po pierwsze - sprawy zboru w Koryncie, gdzie Paweł wymienia braki, niedociągnięcia i błędy tego zboru. Wspomina przy tym: spory, nadużycia obyczajów, podziały wewnętrzne, kazirodztwo, sądzenie się przed sądem pogańskim. Po drugie - odpowiedzi Pawła na pytania koryntian. Dotyczą one takich spraw jak: małżeństwo, bezżeństwo, spożywanie mięsa pochodzącego z ofiar pogańskich, porządek w zborze, sposób spożywania Wieczerzy Pańskiej, kwestii charyzmatów i problematyki zmartwychwstania. Trzynasty rozdział zawiera "Hymn o miłości" (1Kor 13,1-13), powszechnie znany i często cytowany. Paweł rozpoczyna i kończy list pozdrowieniami pełnymi żywego ducha wiary w Zbawiciela Jezusa Chrystusa.

Zbór w Koryncie
    Korynt to miasto portowe, położone na przesmyku Istmus, łączącym Peloponez z resztą Grecji. W tym mieście znajdowała się świątynia pogańska Afrodyty - bogini płodności, oraz pogańska świątynia Apollosa - boga światła słonecznego. Paweł przybył do Koryntu jesienią 51 r., podczas drugiej podróży misyjnej. Wtedy założył tam zbór. Na początku zamieszkał u Akwili i Pryscyli - żydowskich uchodźców z Rzymu, i z nimi pracował przy wytwarzaniu namiotów (Dz. Ap. 18,2.3). Potem zamieszkał u prozelity Tycjusza Justa.

(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Pozdrowienia (1,1-3)
       2. Uznanie dla duchowego wzrostu wierzących (1,4-9)

    I. Nagany dla zboru (1,10 - 6,20)
       1. Rozerwanie (1,10 - 4,21)
       2. Nierząd i kazirodztwo (5,1-13)
       3. Zagadnienie procesowania się (6,1-20)

    II. Odpowiedź na kwestie powstałe u Koryntian (7,1 - 10,53)
       1. Instrukcje i rady dotyczące małżeństwa (7,1-40)
       2. Wyjaśnienie dotyczące pokarmów ofiarowanych bałwanom (8,1 - 10,53)

    III. Godne zachowanie chrześcijan (11,11 - 14,40)
       1. Niewiasta i odkrywanie głowy (11,1-16)
       2. Właściwe obchodzenie Wieczerzy Pańskiej (11,17-34)
       3. Znaczenie darów duchowych (12,1 - 14,40)

    IV. Prawda o zmartwychwstaniu (15,1-58)
       1. Pewność zmartwychwstania (15,1-34)
       2. Literalny charakter zmartwychwstania (15,25-50)
       3. Zmartwychwstanie przy przyjściu Jezusa (15,51-58)

    Zakończenie
       1. Zbiórka na ubogich (16,1-4)
       2. Sprawy osobiste (16,5-12)
       3. Życzenia i pozdrowienia (16,13-24)

Drugi List św. Pawła do Koryntian

Nazwa: w manuskryptach greckich list nazywany jest "Pros Korinthious B" czyli "Drugi list do Koryntian". Nazwa "Drugi List św. Pawła do Koryntian" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: Apostoł Paweł. Jego autorstwo jest powszechnie uznawane.
 
Czas i miejsce napisania: prawdopodobnie został napisany niedługo po pierwszym liście (57r.), w Macedonii, a powodem były wiadomości przyniesione z Koryntu przez Tytusa (2Kor 7,6.7)

Treść:
    Paweł na wstępie wyraża wdzięczność za wyrwanie z opresji w Efezie. Dalej usprawiedliwia swoje postępowanie wobec Koryntian i broni swego apostolstwa. Pisze o zbiórce pieniędzy na potrzeby zboru w Jerozolimie, oraz rozlicza się ze swoimi przeciwnikami oraz tymi ze zboru, którzy ich popierali. Przeczytamy tu również o doświadczeniach i trudnościach, jakie przeżył Paweł (2Kor. 11,23-27) oraz męczącej go dolegliwości (2Kor 12,7-9). W biblii nie jest ona wymieniona z nazwy, ale możemy przypuszczać, że chodziło o chorobę oczu (Gal 4,15), dlatego korzystał z sekretarzy (1Kor 16,21).

Różnice między pierwszym i drugim listem do Koryntian
    Pierwszy list jest obiektywny i praktyczny, utrzymany w tonie spokojnym i umiarkowanym i przedstawia stosunki panujące w zborze. Natomiast drugi jest w większości subiektywny i personalny, zdradza niepokój apostoła i przedstawia uczucia Pawła wobec zboru.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Pozdrowienie (1,2)
       2. Wyrazy dziękczynienia Bogu (1,3-11)

    I. Otrzymane relacje o zborze korynckim (1,12 - 7,12)
       1. Wyjaśnienie zmiany podróży (1,12 - 2,4)
       2. Rada na temat postępowania wobec jawnogrzeszników (2,5-11)
       3. Niepokój i radość ze stosunków zborowych (2,12-17)
       4. Apostolskie uwierzytelnienie (3,1-4)
       5. Źródła apostolskiego posłannictwa Pawła (4,5-10)
       6. Służba pojednania (5,11 - 6,10)
       7. Wezwanie Koryntian do odłączenia się od złoczyńców (6,11 - 7,1)
       8. Radość Pawła z przyjaznego przyjęcia Tytusa (7,2-16)

    II. Kolekta na potrzeby chrześcijan w Judei (8,1 - 9,15)
       1. Dobroczynność w Macedonii (8,1-6)
       2. Przykład samego Chrystusa (8,7-15)
       3. Polecenie zborowi Tytusa (8,16-24)
       4. Wezwanie Koryntian do ofiarności (10,1 - 13,10)

    III. Obrona apostolstwa (10,1 - 13,10)
       1. Replika skierowana do kwestionujących jego apostolstwo (10,1-12)
       2. Zbór koryncki rezultatem pracy Pawła (10,13-18)
       3. Znaki odróżniające prawdziwych apostołów (11,1 - 12,12)
       4. Końcowy apel do niepokutujących (12,13 - 13,10)

    Zakończenie
       1. Życzenia (13,11)
       2. Pozdrowienia (13,12)
       3. Błogosławieństwo (13,13)

List św. Pawła do Galatów [BT] (Galacjan [BW])

Nazwa: w najstarszych manuskryptach list nosi nazwę "Do Galacjan". Nazwa "List św. Pawła do Galatów" w tł. BT oraz "List św. Pawła do Galacjan" w tł. BW" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: Apostoł Paweł. Jego autorstwo nie było poważnie kwestionowane.
 
Czas i miejsce napisania: przypuszczalnie powstał pod koniec 57 r. lub na początku 58 r.n.e. w Koryncie, chociaż niektóre źródła wskazują na Macedonię lub Efez.
 
Adresaci: mieszkańcy "Galacji właściwej" - takie jest zdanie większości. Galacja to prowincja Rzymska dzieląca się na część północną, zwaną "Galacją właściwą" i część południową.

Treść:
    Paweł napisał ten list w trosce o zbór galacki, a dokładniej z powodu duchowego niebezpieczeństwa, jaki im groziło. Większość zboru stanowili nawróceni poganie, a mniejszość nawróceni żydzi, którzy podważali naukę Pawła i chcieli nakłonić wyznawców do przyjęcia dawnych przepisów obrzędowych. Dlatego w tym liście Paweł pisze o właściwym pojmowaniu wiary i uczynków, Ewangelii i Prawa. Poucza, wskazując na właściwy sens chrześcijańskiej wolności, pociągającej za sobą zobowiązania moralne i powodującej wydawanie owoców Ducha Św. (Ga 5,22.23). Śmierć Jezusa zniosła zakon ceremonialny (to m.in. prawa i przepisy starotestamentowe dotyczące ofiar składanych w świątyni), który był "cieniem rzeczy przyszłych" (Hbr 10,1) i wskazywał na Jezusa.

    Zakon moralny - przykazania Boże, nadal są aktualne, gdyż normy moralne są niezmienne. Zawsze, w każdym miejscu i czasie, stanowią elementarną powinność człowieka (Mt. 5,17.18). Powinniśmy przestrzegać przykazań wyłącznie jako wyraz wiary, miłości i wdzięczności, jak również dowód posłuszeństwa wobec Boga. Taka jest praktyczna lekcja Listu Pawła do Galacjan.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Apostolski autorytet ap. Pawła (1,1-5)
       2. Przyczyny i cel napisania listu (1,6-10)

    I. Paweł broni swego apostolstwa (1,11 - 2,14)
       1. Prawdziwość swego nawrócenia (1,1)
       2. Uznanie przez innych apostołów Pawłowego interpretowania Ewangelii (2,1-14)

    II. Wiara przeciw legalizmowi (2,15 - 3,29)
       1. Judeochrześcijanie a wiara w Chrystusa (2,15-21)
       2. Przymierze Abrahama obejmowało pogan (3,1-14)
       3. Stosunek Prawa do przymierza Abrahama (3,15-29)

    III. Chrześcijańska wolność od zakonu
       1. Od niedoskonałości zakonu do doskonałości Ewangelii (4,1-7)
       2. Nierozważny kierunek w kościele galackim (4,8-31)

    IV. Moralne i duchowe napomnienia (5,1 - 6,10)
       1. Niewola legalizmu niezgodna z wolnością Chrystusową (5,1-12)
       2. Wolność chrześcijańska to nie swawola moralna (5,13-26)
       3. Miłość braterska wypełnieniem Prawa (6,1-10)

    Zakończenie
       1. Nowe stworzenie (6,11-18)
       2. Napomnienia i błogosławieństwo (6,17-18)

List św. Pawła do Efezjan

Nazwa: w najstarszych rękopisach (m.in.: Kodeks Watykański, Kodeks Synaicki) nie występuje żadna nazwa listu. Od II w.n.e. uważano go za List do Efezjan. Nazwa "List św. Pawła do Efezjan" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: Apostoł Paweł. Do XVIII w. jego autorstwo nie było kwestionowane. Dopiero w XIX w. pojawiły się głosy przeciwne jego autorstwu. Argumenty, jakie przedstawiają przeciwnicy (Paweł nie był w Efezie, nie pojawia się jego styl i język oraz osobowość), nie są przekonujące i większość współczesnych biblistów znów potwierdza, że autorem Listu do Efezjan jest Paweł.
 
Czas powstania: podczas pierwszego uwięzienia Pawła (61-63 r.n.e.), w Rzymie panował wtedy cesarz Neron (54-68).
 
Adresaci: Najstarsze rękopisy (Kodeks Watykański, Kodeks Synaicki i P16) nie zawierają słowa "en Epheso", czyli "w Efezie" (Ef 1,1), i prawdopodobnie list ten nie miał początkowo konkretnego adresata. Należy jednak przypuszczać, że list ten był adresowanym do zborów w Małej Azji, jako list pasterski. Członkami tych zborów byli: żydzi i poganie, Azjaci i Europejczycy, niewolnicy i wolni, młodzi i starzy, rodzice i dzieci.

Treść:
    Jedność w Chrystusie, jaka jest potrzebna rodzinie i kościołowi - wszystkim, to myśl przewodnia tego listu. Autor pisze w nim o przebaczeniu w Chrystusie i o Jego obecności w naszych sercach, przedstawiając Go jako początek i koniec wszystkich rzeczy. Wypowiada się w kwestii: mówienia prawdy, gniewu, używania właściwych słów, relacji międzyludzkich, czystości ciała, stosunku do alkoholu i naszej wdzięczności okazywanej Bogu.

    Poucza mężów i żony, wskazując na właściwe relacje pomiędzy nimi, używając do tego przykładu Chrystusa i jego stosunku do Kościoła. Nie zapomina przy tym o relacjach dziecko - rodzic, udzielając mądrych rad jednym i drugim. W końcu pisze o zbroi Bożej, jaką mamy włożyć by ostać się przed atakami szatana. Zbroję tę tworzą: prawda, sprawiedliwość, zwiastowanie ewangelii pokoju, wiara i Słowo Boże. List rozpoczyna się i kończy pozdrowieniami Pawła.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Autor i adresaci (1,1)
       2. Pozdrowienie (1,2)

    I. Część doktrynalna (1,3 - 3,21)
       1. Błogosławieństwo wierzących (1,3-14)
       2. Modlitwa za Kościół (1,15-23)
       3. Żydzi i poganie zjednoczeni w Chrystusie (2,1-10)
       4. Objawienie tajemnicy (3,1-21)

    II. Część praktyczna
       1. Jedność przez dary duchowe (4,1-16)
       2. Odnowa życia (4,17 - 5,21)
       3. Stosunki w rodzinie chrześcijańskiej (5,12 - 6,9)
       4. Duchowe uzbrojenie chrześcijanina (6,10-12)

    Zakończenie
       1. Informacja o Tychikusie (6,21-22)
       2. Błogosławieństwo (6,23-24)

List św. Pawła do Filipian

Nazwa: najstarszy rękopis (III w.n.e.) zawiera tytuł listu: "Pros Philippesious" czyli "Do Filipian". Nazwa "List św. Pawła do Filipian" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: Apostoł Paweł. Jego autorstwo nie jest kwestionowane.
 
Czas powstania: został napisany podczas pierwszego uwięzienia Pawła (61-63 r. n.e.) i jest drugim z listów więziennych.
 
Adresaci: chrześcijanie z miasta Filipy w Macedonii (Dz.Ap. 16,12). O początkach zboru w Filippi przeczytasz w 16 rozdziale Dziejów Apostolskich. W Troadzie ok. 50 r.n.e. Paweł miał widzenie, w którym Jakiś Macedończyk prosił go o pomoc. Po tym widzeniu wraz z Sylasem, Tymoteuszem i Łukaszem wybrali się do Macedonii i zatrzymali w Filippi (Dz.Ap. 16,12). Miasto to leżało u podnóża gór Pangaion, między rzekami Stymon i Nest.

Treść:
    List jest pełen duchowych rad i nawiązań do wzoru jakim jest dla nas Jezus Chrystus. Rozpoczyna się pozdrowieniami oraz wyrazami wdzięczności i radości za zbór w Filipie. Słowa wstępu wskazują na przyjacielskie i serdeczne nastawienie autora do adresatów. Pisze o swej sytuacji, wskazując na jej dobre strony, a mianowicie głoszenie ewangelii na zamku i wpływ na braci i siostry w Panu, którzy dzięki temu jeszcze śmielej opowiadają o Jezusie - Zbawicielu. Paweł gotowy jest tu na śmierć, wiedząc jaka nagroda czeka nas chrześcijan po śmierci, ale chce jeszcze żyć ze względu na swoją "trzodę".

    Niech wasze życie "będzie godne ewangelii Chrystusa" (Fil. 1,27 BW) pisze i daje za przykład postawę Jezusa (Fil. 2,5-11) jako wzór w postępowaniu z bliźnim. List zawiera też ostrzeżenia przed fałszywymi nauczycielami, którzy głoszą powrót do ceremonii żydowskich. Kieruje imienne napomnienia (do Ewodii i Syntychii) i zachęca do życia radosnego, skromnego, pełnego właściwych myśli i czynów. Słowami "wszystko mogę w tym, który mnie wzmacnia, w Chrystusie" próbuje wzmocnić wiarę czytelnika. List Paweł kończy pozdrowieniami.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Pozdrowienie Filipian (1,1.2)
       2. Radość z ich nawrócenia (1,3-8)
       3. Modlitwa w intencji duchowego wzrostu Filipian (1,9-11)

    I. Opis warunków i uczuć Pawła (1,12-26)
       1. Uwięzienie i jego skutki w postępie Ewangelii (1,12-17)
       2. Stosunek Pawła do uwięzienia (1,18-26)

    II. Napomnienie do jedności i poświęcenia
       1. Potrzeba wytrwałości i odwagi (1,27-28)
       2. Znoszenie cierpień (1,29.30)
       3. Apel o chrześcijańską jedność i pokorę (2,1-4)
       4. Chrystus najwyższym wzorem uniżenia i pokory (2,5-11)
       5. Praktyczne naśladownictwo wzoru (2,12-16)

    III. Wyjaśnienie planów na przyszłość (2,17-30)
       1. Plan posłania Tymoteusza (2,17-23)
       2. Nadzieja rychłego uwolnienia (2,24)
       3. Zamiar wysłania Epafrodyta (2,25-30)

    IV. Napomnienia (3,1 - 4,9)
       1. Radość w Panu (3,1)
       2. Ostrzeżenie przed dwoma niebezpieczeństwami (3,2-21)
           a) judaizm - występujący przeciw łasce (3,2-16)
           b) materializm - występujący przeciw duchowi (3,17-21)
       3. Ponowny apel o jedność i wytrwałość (4,1-3)
       4. Wezwanie do radości, skromności i korzystanie z rzeczy dobrych (4,4-9)

    Zakończenie
       1. Potwierdzenie przyjęcia darów (4,10-19)
       2. Pozdrowienia dla wszystkich od wszystkich (4,20-23)

List św. Pawła do Kolosan

Nazwa: prawdopodobnie list ten pierwotnie nie posiadał nazwy. Najstarszy rękopis zawiera nazwę: "Pros Kolossaeis" czyli "Do Kolosan", lecz przypuszczalnie nazwę tę dodał jeden z kopistów. Biorąc pod uwagę treść listu można stwierdzić, że nazwa ta jest właściwa. Nazwa "List św. Pawła do Kolosan" pojawiła się w przekładach Biblii w czasach późniejszych.
 
Autor: Apostoł Paweł. Pisze w imieniu swoim i Tymoteusza. Ogólnie autorstwo tej księgi nie było kwestionowane, oprócz skrajnej krytyki XIX i XX w. Obecnie większość biblistów potwierdza autorstwo Pawła.
 
Czas powstania: ok. 62 r.n.e. w Rzymie, podczas pierwszego uwięzienia Pawła.
 
Adresaci: członkowie zboru w Kolosach (Kol 1,2)

Treść:
     W liście możemy odnaleźć wiele cennych nauk. Jednak ma on myśl przewodnią, nad którą skupia się autor. Wśród adresatów listu krążyły błędne nauki. Choć trudno je ściśle ustalić, to mamy pewne informacje na ten temat. Z pewnością miały związek z pewną formą judaizmu (przywiązania uwagi do obrzędów starotestamentowych) i gnostycyzmu (skupiania się na wiedzy, jako tej, która miała by przynieść zbawienie). Wśród tych nauk możemy wymienić:
  • wiara w anielskie istoty - jako pośredników miedzy Bogiem i ludźmi, przynoszącym zbawienie i zasługującym na cześć,
  • akcentowanie i ścisłe, formalne przestrzeganie żydowskiego rytualizmu: obrzezania, przepisów dotyczących ceremonialnych pokarmów i napojów (straciło to znaczenie wraz ze śmiercią Jezusa),
  • zachowywanie ceremonialnych świąt (sabatów) [nie mylić z sabatem - siódmym dniem tygodnia - dniem odpoczynku, wymienionym w biblijnym przykazaniu czwartym].

     Przeciwstawiając się tym naukom Paweł pisze dużo o Chrystusie jako Stworzycielu, Pośredniku (Kol 1,16.20), Głowie Kościoła, osobie posiadającej pełnię boskości. Przypomina co dzieje się z człowiekiem przyjmującym Jezusa jako osobistego zbawiciela. Podaje również rady i zalecenia co do postępowania i myślenia - godnego chrześcijanina. Kieruje rady do małżonków, dzieci, rodziców, sług i panów. List rozpoczyna się pozdrowieniami Pawła i wyrażeniem jego wdzięczności za wiarę kolosna, a kończy pozdrowieniami jego i współbraci (Arystarcha, Marka, Justa, Epafrosa, Łukasza i Demasa).

Trudne fragmenty

"Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu. Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus." (Kol. 2,16-17 BW)

"Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie święta czy nowiu, czy szabatu. Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa."
(Kol 2,16-17 BT)


    Spróbujemy odpowiedzieć na pytania: o jakich pokarmach i napojach oraz o jakim sabacie pisze Paweł? Zbierzmy najpierw fakty. Zakon "ceremonialny", który obowiązywał żydów do śmierci Jezusa, zawierał również przepisy dotyczące obchodzenia corocznych sabatów o czym czytamy w 3Mojż. 23 BW (Kpł 23 BT). Możemy wśród nich wymienić: Pierwszy dzień święta Przaśników (w.7-8), Ostatni dzień święta Przaśników (w.7-8), Święto Pięćdziesiątnicy, święto Tygodni (w.21), Pierwszy dzień siódmego miesiąca - Święto Trąbienia (w.24), Dziesiąty dzień siódmego miesiąca - Dzień Pojednania (w.27), Pierwszy dzień Święta namiotów (w.32-36), Ostatni dzień Święta Namiotów(w.32-36). Sabaty te różniły się od sabatu (szabatu) cotygodniowego - dnia odpoczynku, na co wyraźnie wskazuje tekst 3Mojż. 23,37-38 BW (Kpł 23,37-38 BT). Podczas tych świąt były składane ofiary z pokarmów i płynów (w. 37). Niektóre zbory w czasach ap. Pawła miały problem z osobami przywiązującymi dużą wagę do tych ceremonialnych świąt i innych przepisów prawa ceremonialnego, które przestało obowiązywać po śmierci Jezusa, stąd ap. Paweł w swoich listach często odnosi się do tych osób wyjaśniając tą kwestię.

    Myślę, że teraz ten tekst jest bardziej zrozumiały a przedstawione wyżej fakty jasno stwierdzają, że nie może tu chodzić Pawłowi o sabat cotygodniowy ani o pokarmy czyste i nieczyste.
(*)Podział listu:
    Wstęp
       1. Pozdrowienie (1,1-2)
       2. Wdzięczność Pawła za postęp Kolosan (1,3-8)
       3. Modlitwa za dalszy rozwój (1,9-11)
       4. Dziękczynienie za błogosławieństwo Boże (1,12-13)

    I. Część doktrynalna (1,14 - 2,3)
       1. Znakomitość Chrystusa (1,14-19)
       2. Dzieje Chrystusa (1,20-22)
       3. Ewangelia ap. Pawła (1,23 - 2,3)

    II. Część dydaktyczna (2,4-23)
       1. Ostrzeżenie przed błędami (2,4-8)
       2. Chrystus rozwiązaniem problemów doktrynalnych (2,9-23)

    III. Część napominawczo-zachęcająca (3,1 - 4,6)
       1. Śmierć dla świata - życie dla Chrystusa (3,1-4)
       2. Żądze cielesne zwyciężone przez siły Chrystusa (3,5-11)
       3. Celem życia doskonałość Chrystusa (3,12-17)
       4. Stosunki społeczne (w małżeństwie, rodzinie, pracy) (3,18 - 4,1)
       5. Ogólne rady (4,2-6)

    Zakończenie
       1. Wyjaśnienia (4,7-9)
       2. Pozdrowienia i błogosławieństwa (4,10-18)

Zadanie dla ciebie

     Zaplanuj przeczytanie powyższych listów jeśli tego jeszcze nie uczyniłeść. Z każdego z listów wynotuj rady jakie daje Paweł do zastosowania w życiu codziennym. Rady te dotyczą postepowania względem rodziny, przyjaciół i wrogów. Dotyczą też duchowego wzrastania chrześcijanina.

     Zastanów się i odpowiedz, które z nich stosujesz, a z którmi masz problem. Porozmawiaj o tym z Bogiem w modlitwie.
Idź do Lekcji dziewiątej



(*) - na podstawie Książki "Wstęp do Pisma Świętego", Zachariasz Łyko, "Znaki Czasu" Warszawa 1987r.

Polecam książki - materiał uzupełniający:

Rozważania nad Listem
do Rzymian


Autor: George R. Knight,
Stron: 388,
Format: x cm

Autor tej książki stara się wiersz po wierszu omówić List do Rzymian. Zwraca uwagę na czas, miejsce i intencje autora, przybliżając czytelnikowi ten na pozór trudny list ap. Pawła.